Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

im izleriyle
tekerlendi silindi
güz yüzleriyle
yuvarlandı yolundu

güneş değince

gözünün içine bakıp
söylediğin yalanları
dere kıyısından akıp
peylediğin kalanları

pes doğrusu dedirtene

gözleminlesin
konuğa hoş gelişin
sıcaklığında
umduğunla buluşun

yardan aşağı

gözü pek mi olur ilk çıkışında
yüreğini geçen ırmaklarla ak
ereğini seçen kırmaklarla yak
söz yığılır dolar son yıkışında

candır patlayışı uç tomurcuğa

direnç yükü damla damıtılınca
gözü yolda kalmaz yamatılınca

toplama zamanı geldi geçiyor
her sabaha gonca güller açıyor
geceye doyurup koku saçıyor

içimde yangı
ay ışığından sarı
ıslar suları

arpa boyu yol
sonundayım beklerken
inci dökerken

birkaç damlası
beni yürekten böler
gözün cümlesi

gözün derinliğinde
yittim yol göster canım
gece serinliğinde
bittim yel estir canım

denizden ılıkça es

bedenine özlemi yanar kül oluncaya
dilim ekmeğim için tutuşturur ateşi
gerçeğine doluşur bulunca nedenine
kardeşi kardeşine düşüresiye çalım

üç kuruş çıkarına devrilir düzeneği