Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çıra kıymıktan akar
doğan ay güne bakar
gözlerinden gülücük
ciğerde beter yakar

önümden düşen ışık

dayanınca duvarın
nemde çalar yıkılır
boyanınca süvarin
demde bular bıkılır

bana mısın demedi

arasam bulur muydum
yare giden yol nereden geçer
geçtiği sokaklarda mıyım
nerede yer nerede içer

kalabalığın ardına düşmeden

gördüğüm yok
sesleri geliyor yakın
sallantı sesleri
yele benziyor

meraklandım baktım

balam karaca suya iner ürkerek
selvi salınır keklik gibi sekerek
yele alınır yamaca vurur tozu
avucumdaki tutsa kuzu çekerek

dudağı kanar kiraz kanı kızarır

bir
ana
indire
sisine bak
gecesine dol
ecesinde kalıp

gözükörolası savaş
kırıyor dünyanın belini
dar bir yolda yürürken
silip süpüren bir silah

gözükörolası kan

savrulur yeli
camlara vuran kumda
ayrılıkların
yağmurları başlarken

bedevi evi

gözlerin karası içe düşerken
ışığın yelinden salacak mıyım
sözlerin yarası hiçe eşerken
aşığın telinden çalacak mıyım

sevdiğimle dile getirebilsem

sensiz kalışında yiten soluğun
gözlerinle iner yağmurla düşer
susuz dalışında biten tuluğun
gözlerinle diner yağmurla taşar

serin gölgesinden doluş çınarın