Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düş toplayınca
ağacın gölgesinde
eksik başlayan
çocuk masallarıyla

başım çevirsem

gittin gideli kardeş
eşekte semer düştü
biri birine özdeş
döşekte emer düştü

tadı tuzu var mıdır

düştü düş üzerine
çocukluğa inadın
altın çizgin yerine
yürekten kanadın

acılı bir yaşamdı

düştü gölgesi
uçup giderken serçe
döner uç dala

gün batarken gök
soluyuşumda solar

düştüğü geceden ay
suya girip ıslanmış
perdelerindeki ray
girişince paslanmış

biraz tohum alışık

yalnızlığın tadını düşlerken
çay demledim ellerimle
martta yağan kardan beri
içerde demliyorum kendimi
dışarıya kapalıyım
tık geçmesin içeri

düştüm yağmurlara sen uyurken
boran şiddetinde etkisi
ellerin cana kıyım ezgisi gibi
bırakmıyor ki sarıyor bedeni

sözlerin hoyratça

çerağ gibi gönlüme
düştün düşeli hani
köprü ırlar gölüme
şaştın şaşalı hani

kırılır düşte görse

şehir kan ağlıyorken
yele düştü ıslığı
kuşkular çağlıyorken
sele düştü ıslığı

mengenede sıksalar

düştüm gerçek peşine
göreni anlatmadı
taştım selin düşüne
püreni çınlatmadı

sevgi dolusu içti