Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

harmanı sür gevene
yağlı tuluk divane
denizlide de vermez
ağzı açık kovana

bıçağı çal bıçağa

ikliminde üşüdüğüm
durma orda öylesine
diliminde düşündüğüm
sorma orda öylesine

buz gibi anayım seni

çiçeksiz yaşanır mı
ağrını çal göğsüne
sil kara günlerimi
gizi gizemden süne

geçen yılları unut

örene dönmüş anın
dirice gömülü yürekli sesi
üveyik kanadında
çırpınır

yurdunu bulamaz

kilitlendiğim
arsada parmaklarım
söğüt kızılı
ellerin de saçların
kiraz bahçesi
kızarmış yanakların

öptü mü sizi
yok sayla yedi miydi
ateş düşüren
buseyle dedi miydi

ne silebildi

öptüm uyandın
canım günaydın
sıcak haziran günü sabahında
serçeler asmada ciklerken

bir serüvenin sihirli izlerinden

önde koşan biri değilse
hüznünü koparan dala
çocukların gülüşüne eş
yüreğine akışkan suyu
çoğu kez buyduranız

hiç bir şeymiş
ve her şeyinmiş
onsuz olamadığın
onsuz kalamadığın
on bire değmeden
hep onda kaldığın

ön akşamı gecesi
deli dolar uğraşın
düğümlenir hecesi
yeli dalar karaşın

geleni gideni çok