Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çiçeksiz yaşanır mı
ağrını çal göğsüne
sil kara günlerimi
gizi gizemden süne

geçen yılları unut

örene dönmüş anın
dirice gömülü yürekli sesi
üveyik kanadında
çırpınır

yurdunu bulamaz

can burnumun ucunda avazı çıktığınca
yüreğinde ürkeklik irem bağa yaslanır
karla yağa süremsiz deli gönül uslanır
karardı betim benzim ayazı yaktığınca

sessizce ağlayışın yüreğimden burkulur

durgun sular teninde
öpücüklenir akşam
renkler yansır yeninde
öpücüklenir akşam

buğulu gör güneşi

öptü mü sizi
yok sayla yedi miydi
ateş düşüren
buseyle dedi miydi

ne silebildi

öptüm uyandın
canım günaydın
sıcak haziran günü sabahında
serçeler asmada ciklerken

bir serüvenin sihirli izlerinden

kilitlendiğim
arsada parmaklarım
söğüt kızılı
ellerin de saçların
kiraz bahçesi
kızarmış yanakların

önde koşan biri değilse
hüznünü koparan dala
çocukların gülüşüne eş
yüreğine akışkan suyu
çoğu kez buyduranız

hiç uzlaşmadı
karanlığa esridi
öptü elimden

hiç sözleşmedi
karanlığa hasırdı

sesini kısar geceden
korkuların çekilince
dudağına yarığından
kokuların dökülünce

tespih tanelerin gibi