Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güneşe küsen dünya
gözünü dinlendirip
tombul bedenini
ısıtacakken
gece sardı
yalnızlığa karanlığa

güneş gülerken
garibin gözü ışır
tini ısınır
fırtınaları diner

ay gülerken

yele aldırmıyorum
karıyorsa kararsın
ele saldırmıyorum
sarıyorsa sararsın

del

güneşli yer arıyorum
küsmüş bakmıyor
gölgesine düşmeden
sıyırıyor güneş birden

yoksulun ayağında

güneş rengine miyim
aydınlık gülüşümdür
tanış dengine miyim
güzle dökülüşümdür

el yordamıyla utma

gün mü değdi tenine
deniz gök mavisiyle
bak haber bültenine
dönüştüm kavisiyle

bulutların altından

gün seni ışıtmazsa
karanlığı dağıtır
umuda düğümlense
yangınlığı soğutur

ikircikli adımlar

ağzının acısı pelit kekresi
kinindedir önde yıkılanıdır
telvesi kokusu elit kikresi
yenisinden önce çıkılanıdır

karaladığına baktım şiirce

günlere sönüp
geceyle uyanırsan
arkana dönüp
geceye dayanırsan

kör kuyulardan

kaç gecenin acısı
kaç süremin arada
sessiz ince sancısı
günler geçmez burada

sıcacık bakışların