Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güz yaprağını sıyır
bakışında buz gibi
tenini tenden ayır
yakışında köz gibi

zamana geniş öykü

çığlıklar kopardım
boğazım boğum boğum
uzaklarda kalan özlem
düşlerim coştu kaynar içim
yorulduğum

düşlerden önce
karanlığa dalıyor
yanıyor
güneşten bir parçaya değmişcesine
doğmadan alacakaranlık

duygu esen yelde fırtına hazır
dağın doruğuna bulut karıştı
önüne sanmayın sırtına nazır
dol mutluluğuna unut varıştı

denizin mavisi gözüne dolan

duygusuzluğun
yeri ve gereği yok
giden gelir mi

düşe dalmışın
gam yükü davar olmuş

duymadığı belliydi
kıyı bucak gezişin
dizmediği telliydi
derkenarın ezişin

sökülüşüne baktım

duy oynaşır kırmızı suda
sudan içen kırlangıç sürüsü
sürüsünü güden çoban
çoban oğlu çobanı duy

duy yılların ötesinde çığlık

duysan sesimi
gelip yanına çağır
vursan enseme
silip durmadan bağır

yakın olsaydın

yanıyorsun sen
alev alev
karayakılanmayasın
başıezilenmeyesin

yanıyorsun sen

gökte yeğnisin
yerçekiminde ağır
yürekte cansın
gözde filizlenmiş genç

başkaca iyi