Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

içimi çökerten bungunluk
yangınlarımı ölçeren yel
toprak kanı yuttuğunda
ay ucunda dikil kazık
ayak ucunda da

toprağı ıslanmış gülüm al olsun
türkülerden yanık şiirler hayat
ölür akla gelse doğduğuna yat
var ola yeter ki gülnihal solsun

zora doyan kolay bereket çeker

umuda mor soluklar
göz yaşı ısısında
yağmur taştı oluklar
ölümün karşısında

yürek gece renginde

topal aksar gidişinle
körü bakar duyunca
gözünde duyar dinle
sürü akar huyunca

görebilende sevdan

geceye eş dinlemede
kendini yürek güpürtüsünü
esintisi duyulur seherin
gözlerinde seçilir seçilmez görüntüm
unutulmuş mu görünmeyen yüzüm

iner akşamla birlikte
yanı başında köksüz kalmış gibi
tutunmak ister oysa

gönül bir şeye de benzemez
kimi ona kimi buna

derinliğini aradım
gönlümü saran yerinde
gözyaşlarım döküldü
bir ucundan
tutunayım dedim acından

sensizliğe daldığım
gecenin güzelliği üzerinde
ay dolarken yüreğime
tutunsun gözlerim gözlerine

sinsin buluta ay

tatlı sözüne kandı
tutup gözüne hani
yazına kar’ı bandı
tutup özüne hani

dürüp gittiğin yolu

iz düşümü odaklı
an kırılgansa ikide bir
var yok arasında
gelgitlerdeyse elem

anla büyürken acı