Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ahında kor olunca
yanar yürek söner mi
gurbetlik zor dolunca
kanar yürek döner mi

yüreğinde göz yaşı

cemre düştü toprağa karalara bürünmüş
kar çürüyüp yıprağa yakışmıyor olsa da
uyanınca yaprağa teninde göz sürünmüş
sıkışmıyor kalsa da bakışmıyor olsa da

salınıp git çarşıya boğuyor esmer teni

içim içimde kırmağa
gözlerine akşam olur
coşar ayaz hıçkırığa
saçağı buzu kaybolur

şaşırır ne derse desin

akça güvercin
ayakta ağlar durur
bir türkü söyle
şahinler çağlar durur

ne yaptın söyle

akşamı demli hüzün
rengini bul mezende
bitesi mi gündüzün
yonganı can tazende

neyine senin neyden

gölgene geçen kimler
sokak lambasına sor
gözlerinden ki imler
som ateşte yansıyor

nerden başlasa ilki

AKŞAMIN alacası erkene düşüverdi
oluru olmazı bir kıyıya KOYARSANIZ
açıkta kalırsınız gereğin İHTİŞAMIN
DOYARSANIZ iyice uykunuzu bırakın

dağlarına açınca yüzünüze GÜLESİN

düşlerini anlat sevdiğim
kabak gülü açarken
anlat olduğu gibi
içinden geçenleri
dağılsın korkuların

yorucu bir gün
ayağıma kara su
indiği anda
akşam olmadan hemen

gördüğüm anda

sekiz on gece
usulca yanar fener
kirli badana
sürülmüş gülüşünde

ay ışığı giz