Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dudağının ucunda
tutuşan sözcükleri
ateşin sonucunda
tadından cücükleri

uzağın yakın yeder

çalıdan inmiş
nasıl öder borcunu
sevdiğinle bir
el ele tutuşmadan

samanlık seyran

buğulu bir kaç söze
tutuştu yandı gönül
baharla coştu öze
tutuştu yandı gönül

içe hüzün katarak

sıkılıyor ümüğüm
daralıyor yüreğim
soluğum taşıyor
tutuyor elimden yar

buz gibi mi ellerim

deli gönül dağlar durduğu anda
gözümde tütüyor hasretin serde
sarardığı bağlar vurduğu canda
özümde tütüyor hasretin yerde

seviden yanasın sevdiği mi var

keyfim yok iki hafta
yürümeye takatim
feleğim mi insafta
dökülüyor can etim

nedendir bilemedim

duyabilirsen
özgürlüğe sarınıp
uyabilirsen
çocuk gülüşün anıp

yağmurda ıslan

ayrı düşünce sıla
gözümde tüter mola
değer geceler yıla
sözümde tüter mola

yalnız yatarken seni

bulutların yığınca
ucu bucağı görmez
kanatların sağınca
koçu koçağı germez

acılarına korkma

şehrin zehir sunağında
akla gelmedik işlerde
damla süzer yanağında
yaklaşılmaz gidişlerde

bir yama gibiydi ömür