Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevil dolaş elele
kır inadın belini
barışıp yüreğinle
kır inadın belini

ye sevi hurmasından

kirine mi bulaşmış
aklanamaz haline
çirine mi ulaşmış
saklanamaz eline

astımı var mı onun

kumdan kalede
kırk kişiden birisin
herkes de bilir

saklanacak yer
kapı arkası değil

kırılgan şafak
ayazını kusunca
büyüdü şiir
masum çocuk elinde

ağzı kokuyor

kırılgan yüreğine sesin olabilseydi
geçileni dinlesen damıtırdın özüne
deli dolu anıda akmazdınız sözüne
avucuna terine hüzün dolabilseydi

korkularını unut yarının güneşiyle

sabahla bir döküldü
karanlığın gözleri
ciğerleri söküldü
kaybolunca izleri

senimledi gariban

kırılıyoruz açlıktan
çekirge sürüleri dalmış tarlaya
serçe yuvaları bozulmuş
gülücüklerin altı oyuk
dere yolunda mıyız

ışık kırdı
kaşığımı bardakta
neylerim şimdi

özleminde dem sevisi
umarsızlığında da olsa
cız eden yanın senle bir
güz acırken gözleri
ıslayıp durmuş çeperini
kırlangıçların çığlığında

koyma başıma bela
aklım başımda değil
okunacaksa sala
sinik taşıma yığıl
ben
geldim