Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gecenin adı yoktu
kara çalınan oktu
çevren çizgisine çık
başımı derde soktu

gecenin adı yelde

gecenin çığlığında
kıpırtılarda ürken
karanın sığlığında
tapırtılarda gürken

her adıma yalnızı

arın kirinden
ömür tüketen günde
geç kırılmadan

yarin kibrinden
umur akıtan tende

ömrümün ak günü tek tesellisi
geç buldu güçlüğü bileni benim
say ki çanak günü geçen ellisi
geç buldu güçlüğü sileni benim

otuz iki yıla dedim maşallah

gecede kim var
herkes yorgan altında
akla ağlayan
gülün goncasında tan

taze esinti

gece geçerken
ne uykular bölünür
kör saatlerde
düşlenerek ölünür

uslanabilsen

gece bekledi
güne değmeden kaçtı
güne tekledi
geceye mi utançtı

an duruyor mu

buz gibi sin karanlığı giydiği
çıkıp gelir diye umarın
tavan yere iner sokak gökte uçar
haramiler köşe olur
suyun başında mıdır şimdi

saysan çaldığı yılı
saçından tel sayılı
fazlasını bilemem
öncesinden kayılı

sonram sarı keçili

yarayı deştin neden
sancılı düştü beden
kimdi terk edip giden
fazla yaralamadan

unutur mu sanırsın