Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

demir kapılı küçük kanadına girince
yüzü sarıdan ala yeşilden portakala
uzun boylu civanı kiremit rengi çala
gözleri akan suya gökyüzüne serince

saçlarına tutuşmuş yalımlı gibi sanki

savcıdan emir
“tek bir oda ver ona
dikkatli davran
mahpusla konuşturma”

damın müdürü

kitaba sardı ibram
çoğunda okuyordu
aynacı husufu ram
resimle kokuyordu

çizdiğin resim

her güne bir mahpus resmi
karakalem de götürür
gece gündüz demez pes mi
kervanı yürür it ürür

İnegöl’ün boğaz köyü

uzakta muska dağlar
davulun sesinden hoş
karanlıktan mı ağlar
el ölüsü uyur koş

yaklaş kalabalığa

kelepçesi kolyeden
zefirden köstekleşip
kepçesine yol eden
zifirden destekleşip

karanlığına perde

ilkbaharda
bin dokuz yüz kırk üçte
açlık yılları
Allah kahretsin emi

açıkta olan

ah ay dede vay dede
yürüdün çıka geldin
daha durdun tepede
kaşımla yıka geldin

battı günle ağardı

tütünün ayıngaca
vermeseniz ola ki
yaslanırsa ağaca
germeseniz ola ki

ektikleri ot kendir

bir
usta
su döktü
cam üstüne
ateşten gezdir
tavında çevirsen