Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dosta sunuşu gülü
alı kokmaz elinde
bal teknesi gönülü
balı akmaz dilinde

uysa hemi zamana

dışa gitmek istedikçe
içimi parçaladım durdum
sonrasını sorma
ne varsa evde

gülebilmesi için yüzümün

tutma elimden
kan kokmasın elleri
gönül telimden
an çökmesin yelleri
kokar kokmaz gülleri

bahara tutundun geldin
yazlara son yazlara doğru
iklimle yetindin kaldın
niyazlara duazlara doğru

taşta bir gün toprak olacak

kitap arası
sıkıştırılmış gülün
kokulanışı
oyalarda kakülün

anılarınla

etme eyleme deli oğlan
başını çelikliye mi çarptın
bir şeyler oluyor denizlide
yoksa bana mı bir şeyler oluyor
bir şeyler kayıp gidiyor mu
yoksa ayaklarımızın altından

kıvranan dalında gül
bir türküdür tutturur
yapraklarında dökül
sevdasından kudurur

ayazında kaldım

tenin tenime değse
kıyamet koparılır
yenin yenime yeğse
kıyamet koparılır

gerçekten yanıyorsan

kıyısından cızık çek
hevesi kursağımdan
yanığındaki pürçek
uzatır barsağımdan

söyleyecek yarenim

az mı duyduğun
onca yılın çığlığı
doru tay gibi
terin içinde duydun

savrulana bak