Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

deli gönül susar mı dudağını özlerken
köşesine pusar mı çıkardığı düzlerken
yorgun argın dökülür yüreğinden acısı
gamı tasa basar mı yakarısı közlerken

sandığından çeyizin dürülü açılmamış

dağın başında
efkarlı ya da çıplak
ensende şaplak

pınar başında
karpuz çatlatan su

size zararı yok dursun yerinde
dostun pabucuna çivi çakmayın
akar kokarı yok damda serinde
başından belaya zora sokmayın

gözünüzle açın çevreyi görün

geceleri dolanan izi
düşmez gölgede
eşiğe dalan dur

niceleri yolunan taze
düşer dalında

kıyıda dursun
unutulanı koyup
aşıma dair

sayıda vursun
umut edileni oy

bahar geldi geçiyor
yumru çiçek açıyor
başıma taç ettiğim
benden bile kaçıyor

yoluna bakar oldu

başımda amansız ağrı
yorgun seher omuzuma yük
güneş değmeden tenime
giriyorum altına yorgan büyük

acının ucundan tutabilsem

başımda anla
yastığına koyunca
her akşamla
sevgisine doyunca

gözlerinde fer

kullanılmayan yoldur uzayan sokağımız
durduğum pencerede yaza gelmiş kokusu
yalpalanır tül perde taze çelmiş dokusu
kollanılmayan koldur tozayan şakağımız

tını başımda oyan yansır gözümde perde

dört süreme açıla
anadolu gülüyüm
kokusuna saçıla
anadolu gülüyüm

duygulu olan sever