Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

soluğuna solduğu
ocağında tüterim
cana kurban olduğu
saçı başı üterim

öte hoplayamadım

a be ne bakarsınız
atın be göbekceğiz

doluca ritminden al
haydi darbukayı çal
düğüne kalan akşam

gidersen eğer
çok pusluca yanacak
tekin değildir
kasıp kavrulacaksa

sönecek yıldız

sakalımdan keder süzülürken
sırtımda acılı yük taşırım
aksak yürüdüğüm yollarda
sokak lambaları yanıyordu

sevi dize arası diz dize değil

tütsüledi mi göğü süremin yeşilliği
duldasına serinle gölgesine eğilin
yeterse varı yoğu deremin yahşiliği
duldasına derinle gölgesine ağılın

öykünüşüne bile etekleri zil çalar

tutunamadım ökse
öksüz kalınca dalım
kökse dibe dalmalı
işe yaramaz köksüz

yağmur suyuna düşü

yalnızlığın rengine
dumanını uçurmuş
her için çekişine
dumanını kaçırmış

peşkeşinde umut yok

yalnızlığın rengine
dumanını uçurmuş
her için çekişine
dumanını kaçırmış

peşkeşinde umut yok

dumanından eğilir
tutsaklığına yandı
gökyüzüne değilir
kapağına dayandı

yurdu yediye böldü

dumanını dökünce
kekikliğin üstünde
ayazınla sökünce
kırağı düşü günde

bağırışına döndü