Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ay sessiz durur
denizlere düşünce
yok kibir gurur
ertesinde düşünce

baktım çıkarsam

bu
desen
kilimde
bildiğimce
elinden çıkmış
kim bilir ne zaman

salkımsöğüt dalında
ilkbahardan alında
sessizliğinde seher
kapısından kalın da

zift gibi kömür tozu

havadır sımsıcacık
ne zaman ısınacak
esmekten fırtınacık
yüze sallıyor nacak
karanlıkta öksüz umarsız
öfkemi kustum yamacına

tavşan kanı dem
gözlerinde erkenden
bir yudum içir

avuçlarında
gökyüzü toplanmışsa

haykırdığım dağlardan
sesim yankılanıyordu
bende olmasaydım
el gibi duysa mıydım
sessizlik yuttu beni
birazcıkta korkuttu

bir el sıkınca
boğazım soluksuz can
lokma tıkınca
beyazım donuktur can

içim daralır

bakışır yaman çevrendekiler aman
biten seviden biraz kül biraz duman

umutsuz insan eş sözlere avunur
tadı savunur biraz kül biraz duman

dalgınlığım üzerimde
sevinmem gerekmiyor
üzülmemde yersiz
biraz durgunum

dalga bile geçtiler

biraz yetmez
çok düşünmelisin
kırbacın çizgileri
karakaleme gelmez
gönül baharı bilmez