Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

günün gecen yar
boşuna boşça yorma
dolunca efkar
gününe günlük derme

sevdiğin belli

içim acıyor
tükeniyor muyum
sevgisizliğinde

gözlerine bakışımda
korku sarıyor

yürekte ki fırtına
düşürür mü dağlara
düşün yükü sırtına
taşırır mı dağlara
***dokunmayın vadime
***ben yeterim kendime

yıldızları kayınca dilek tutasın gelir
güze salınır erken yaprağını düşüre
geleneklerde bağlı toprağında aşure
düşlerde geri durur sevdalara eğilir

kasaveti çökene gama sarılır dersin

ben nasıl bıraktıysam
at geç şu zıkkımında
kara yılan aktıysam
bilse kimin kiminde

tutma solduğuna ki

asma yolu yukarı
ben seni tanıyorum
ağarmış dağın karı
ben seni tanıyorum

atın gider dört nala

benzeştirdikçe kendine
canından daha karışım
soykırımından bendine
asma dalından sarışım

çevresinden çevriğince

beden gizin elinden
ne olduğun okunur
söylendiği yelinden
bazı değmez dokunur

sımsıcacık dostluğu

betimleşmiş çevreyi
doğallıktan itmesin
yetimleşmiş yavruyu
doğallıktan gitmesin

dünyadan özge canı

dolunaydan aşka
kayık yalarken kıyıları
kuşluk tan ardına
sarı sıcakla gir

çalışma yeridir