Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

deniz ortasından çöl
çağıma sarardın git
dağın kertiğinde göl
bağıma yarardın git

sök ağacı ormandan

aşıyorsak duvarı
göğünde maviliğe
taşıyorsak civarı
göğünde maviliğe
gönlünde kaviliğe

ömrümde bir kere gülse
göğe değerdim başımla
gözünde damla dökülse
göğe değerdim yaşımla

elim yakarır kapında

ne yazda yandım
ne kışta dondum
yoksan bu şehirde
gölgelerinde dolaşmaz

alatanda nemlenir

gölgemde kırık
boynumun eğrisinde
avuçlarımda
zamanın sıcaklığı

uzay boşluğu

gölgemi saklayınca
duldaya düştüğüm an
sesi telaşlanınca
korktu mu deli zaman

sözü yele karıştı

elemli dize
elinde durur öyle
vurunca yüze
esrir minik ağıtlar

harladı öykü

düşe geceye kalır
tanıdık tümce alır
gökyüzüne dikine
gidilen yol kısalır

rengini bulana dek

dillerin duada
gözüne de çiy damlası
sungusu ışığa değer
hüznüne dolası
dağına dağlar senin
yüreğine ağlar senin

ince yüzünü
esintiyle incecik
yavaşçacık işlerken
susturuyor beni gece
ayazın uğultusuyla