Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

suskunluğumu bozan
körü köründen saklar
geceye gündüz tozan
zoru zorundan aklar

bölün yalnızlığımdan

koşarak mı gelirsin
odaklar noktasına
coşarak mı belirsin
budaklar diktasına

kök salınca toprağa

gizinde yanar geçmiş
acı sağanağında
an kollarını açmış
pespembe yanağında

imgeler kıskacında

çoğalmış şişi
cüzdanında da iri
parlıyor dişi
dudağında ki kiri
köşe taşında biri

köşeye kıstırılmış
üşüyorsa soğuşa
neşeye kastırılmış
düşüyorsa boğuşa

avuç içim harlıyor

çevren çizgisi umut
çek çekebildiğince
göz kırpışından belli
gökyüzünde gözlerin

durudur pırıltısında deniz

aykırı düştü ayrılık sevdaya
yaşamak düştü alıştı kötülüğe
aykırı kaldı zararı bilebile
geriye geldi dalaştı kötülüğe

aykırı saldı karada yüzemedi

Gönlüne sağlık
En değme ozana taş
Ne de çabucak
Çıkar mı taştan ataş

Olur olmazla

kahrı kuyudan çekip
kova dolunca taşar
zehre koyultan ekip
dağın bulunca aşar

açtıran soluğundan

istasyonda marşandiz
kendince toparlarken
yüksekten bir ses tiz
kavaklık saparlarken

saçlarından dalgandır