Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çocuk yüzünde
anamın duruşu var
hüzün doluyken
kimliğimden arındım

birlikte sustuk

öte beriye
bakarken gördü günü
omlet sarısı
dağ başında doğarken

gözyaşıma dol

karşı yolun taşında
kim mi geldi aklıma
yetmiş dokuz yaşında
kim mi geldi saklıma

kucağa iyi yastım

çıkardı yedin
senden çıkanı tavuk
kim miras yedi

021011denizli17heceli

umudun isyanında
atmayı öğrenecek
özlemenin yanında
satmayı öğrenecek

düşe umarı derde

elinde lekesi var
şiir yaralamışlar
kim olduğunu bilir
kimse aralamışlar

ağla boşalt gözünü

kim olsa bilir
bilmeyeni bilmeyen
okumuş olsa
yaşamayı dileyen

direnebilse

kim özlemez ki
tutkudur sevi sevda
kim gizlemez ki
tütüyor burnumuzda

koku kokuya

kime görüne tasa
ona bayram ırağı
öne yaylanan asa
çoğaltırsam firağı

soğuduğuna hava

kılıcında kıvılcıma gül desin
gelinciğe karanfile sümbüle
gülücüğü sıkılama zül desin
kediciğe koca file bülbüle

yıllarında kuruyana yaprağa