Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kaç ışık yılı uzar
öfkenin kinin gözlerinden
kaç gece ayaza uyanır
kaç gece beyaza boyanır

kuş tüyleri süzülür

bulut kolunda
dağlar ayak altına
dola boynuma
ırmaklar uzasın hep

denizi doldur

varsın evde sevinen
darsın bende evinen
yarsın tende devinen
kendime gelebilsem

altı üste gelen duygu

kendime özge yaşadım
kalanda yitende benim
bir akşamdan boşadım
yalanda bitende benim

incilerim dökerdim hep

kendi mi yazmıştı
kendi yazgısını
neden karaydı
gece karasında

kendi mi bozmuştu

gömüp geldi sevimli kedicik
yaptığını toprağa
seyretmedi üstelik
ya da üzerine
basmadı farkına varmadan

düşer yaprakları dağılır
anılarda anımsananlar
yorgun hüzünlerde
sararır seviler
sevi yorulur
güzde

kellesi düşen başak
dağılır çiğnendikçe
gökyüzüne dek taşak
yığılır gönendikçe

uzanan kollarıma

mavi gökyüzlü
asmanın çardağında
salıncağınla
bir göz evde yaşıyor

ay pırıltısı

can yakabilir misin
kendi canında bile
san takabilir misin
kendi sanında bile

betimsiz imgelerin