Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gülün dalında
yeşil yaprak
duru berrak
güz serini fesleğen
yapracığı buruna değen

gülüşün kaldı
günün bitse de unut
unutamayız
sürüklenirken bulut

sular akarak

çık ortaya saklanma
gecenin karanlığında
ay unuttu görmedi mi
güne başladın mı hemen

gün boyu olacak

gam kuşandı her yanım
ayrılık değmeden gel
taşındı dondu kanım
sayrılık eğmeden gel

umudumu tükettim

deniz olsaydı
denizliden denize
deli yel eser
kan dolardı benize

keyfimiz olur

akşamı
sokak arasında sızınca
delilik kanında çağlayan
yel esince güne çıkıyordu

sabahı

gizemli ay ışığından
gecenin karanlığına
daldı birden ateşle
kızarıyordu ucundan

sallanıyorken buluta

gözde yağan yağmurda
neden susturulmuştum
yalnız sokak çamurda
ki unutturulmuştum

özlem uzak ve sıcak

koşma yavaş yürü
uçacak bir çift suna
mahzun kalacak
sol yanında üveyik

koşma yavaş yürü

kaç ışık yılı uzar
öfkenin kinin gözlerinden
kaç gece ayaza uyanır
kaç gece beyaza boyanır

kuş tüyleri süzülür