Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gökyüzüne dar gelir
özgürlüğe uçan kuş
sevdasında ar bilir
boşluğa ular yokuş

vurgun yediği güne

sözcükler fısılda bana
duymadıklarımdan üç kuşak öncesi
insanın insana yüklediği acıyı anlat
baktığın ağaç kurusun gözlerinde
suya gir ağla derinleştikçe seviler
gizil uçurumlar harfler arasındadır

sokakları bomboş
yolları ıssız
kerkenez çekilmiş sessiz

dağları dumandı
şimdilik sissiz

hüzünce dolgun
bakışlarında duygu
çay içinceye
koklaştığımız birazcık

sözü bitimsiz

kalabalık içinden
çıkabilecek misin
nedenine niçinden
yıkabilecek misin

harında yakasıca

karşında kavurunca
gülü dalında solgun
can evinden vurunca
erkende taşar olgun

üzüldüğün görünce

terk edip gidişinden
yalnızlığında keşkisi
damarına akan zerk
eşkisi hazırda bekler

unutkanlığıma sayma

deniz
üstünde
koştursaydım
durmadan

yağmur

emecek ışık arar
soldu çiçeği özü
yel denizi kokular
kon kelebeği tözü

al

dalganın içindeydi
kırık kırpışıp durur
bulutlara öfkeydi
söz açıkta kudurur

denizde yaldızlanır