Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uzun
kaygan yollarda
sessizliğine siner
onlarca yıl

ak kara fotoğrafta

pırıl pırıl gökyüzü
güller coşup açınca
pırıltılanır yüzü
güller coşup açınca

kuşlar dönmüş yuvaya

bahçe dinç yeşil kusmuş
sıralı ısırganlar dalamağa hazır
sivrileri süngüleri çekilmiş çakır dikenler
ot içinde uçuşur kızıl kitinde kara lekeceiklerde
uçuçböceği konar elime

oynamadan oyunu
kazanan hep sen oldun
karamanın koyunu
uzanan hep sen oldun

aksilik bu kızardın

ağlayabilsem
gölgesinde dururken
sevgilisiysem
sararmış yaprağında

tanelerinden damla

çocuk olduğum
bilinmedi hiçbir an
bindiler sırta
sırıtıp uzattılar

uzattılar hep

boğulmağa az kaldı
is sardı sis gibiydi
gece kuşlarım çaldı
kızardı pis gibiydi

sıkıntılar bastıkça

beni çağıran
deniz söyledi
dudakları ballanmış
sanki aşı dudu

gün giderken

el çekildi aramdan
baş başa kaldım şimdi
em çekildi yaramdan
taş taşa kaldım şimdi

yalnızlığıma saydım

güzelmiydi bari
cilalı havalı fiyakalı
çevresinde dönenler
para pul ün yıldızlı

gününü gün etti