Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

Anadolu kırında ozan sesinin duyulmadığı
hüzün dolu akşamından ökse kaldığımız gecelere
alıp götürecek yine kör karanlıkta körü körüne
kırın çiçeklerinde solduğu günışıkları yiterken
gözlerim aradı neredeydi o güne doğan güneşin
sevgisinde uyukladığımız güne dutu ermiş buranın erken

baştan savıp süpürme
dinle bir kez yakarken
taştan dalıp köpürme
dinle bir kez yıkarken

eser koyduğun yerde

uzun
kaygan yollarda
sessizliğine siner
onlarca yıl

ak kara fotoğrafta

pırıl pırıl gökyüzü
güller coşup açınca
pırıltılanır yüzü
güller coşup açınca

kuşlar dönmüş yuvaya

bahçe dinç yeşil kusmuş
sıralı ısırganlar dalamağa hazır
sivrileri süngüleri çekilmiş çakır dikenler
ot içinde uçuşur kızıl kitinde kara lekeceiklerde
uçuçböceği konar elime

kanla yudular
sevmeyi unutanlar
hem uyudular
hem kuldan utanmazlar

sevi tükendi

iz koy kapıya
kim geldiğin bilelim
sokul yapıya
kirleneni silelim

tutma bulutta

çığlığını doldursan
türkülere çığırsan
sığlığını daldırsan
korkulara çağırsan

can suyuna gelince

oynamadan oyunu
kazanan hep sen oldun
karamanın koyunu
uzanan hep sen oldun

aksilik bu kızardın

soluğu
soluğuna
değer
dileği içten
sevinçten
başını çevir yüze