Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çocuk olduğum
bilinmedi hiçbir an
bindiler sırta
sırıtıp uzattılar

uzattılar hep

güneş eriyor tanla
çiylenmiş gözlerinde
alaza gülümseyen gül
ana düşen kül sıcacık

gecenin gizeminde

konu bitsin
son noktayı koy
herkes ağzına geleni
ağzına koysun

yutkunmadan konuş

savaşı uzatmanın
anlamı yok
savaşmanın da
acı ve çığlıklar kopmakta
soluğunu tutabilir misin

boğulmağa az kaldı
is sardı sis gibiydi
gece kuşlarım çaldı
kızardı pis gibiydi

sıkıntılar bastıkça

el çekildi aramdan
baş başa kaldım şimdi
em çekildi yaramdan
taş taşa kaldım şimdi

yalnızlığıma saydım

beni çağıran
deniz söyledi
dudakları ballanmış
sanki aşı dudu

gün giderken

neşe içinde kalın
muradınızda alın
gülüşüne bakınca
selamınızla salın

uyunacak zamanı

anla döküldü
sessiz sildi bitirdi
dost eli değse
varlığına yetirdi

yok geçen izde

umutsuzluğun hüznünde
birbirine dost insanlarla
yapay kadınlarla
dolup boşalan odalarda
yürünmeyen yolların anısı
tutulmaya başlamıştır