Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ömür çürüse
yaşamın tadı gider
kömür bürüse
paşanın adı biter

sevilirliğin

çocuk olduğum
bilinmedi hiçbir an
bindiler sırta
sırıtıp uzattılar

uzattılar hep

ağlayabilsem
gölgesinde dururken
sevgilisiysem
sararmış yaprağında

tanelerinden damla

savaşı uzatmanın
anlamı yok
savaşmanın da
acı ve çığlıklar kopmakta
soluğunu tutabilir misin

konu bitsin
son noktayı koy
herkes ağzına geleni
ağzına koysun

yutkunmadan konuş

güneş eriyor tanla
çiylenmiş gözlerinde
alaza gülümseyen gül
ana düşen kül sıcacık

gecenin gizeminde

umutsuzluğun hüznünde
birbirine dost insanlarla
yapay kadınlarla
dolup boşalan odalarda
yürünmeyen yolların anısı
tutulmaya başlamıştır

anla döküldü
sessiz sildi bitirdi
dost eli değse
varlığına yetirdi

yok geçen izde

beynimde uğultusu
serseme çevirdiniz
burnumun doğrultusu
serseme çevirdiniz

öldürecek bir günde

güzelmiydi bari
cilalı havalı fiyakalı
çevresinde dönenler
para pul ün yıldızlı

gününü gün etti