Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kalktığın gara döner kara treni gördün
korkusuna yanılmış boşuna hayıflanış
sarktığı düş sıkınca batırıp da çaktığın
zayıflanış güzüne yaprağın dökümüne

ekilecek tohumdan kaderin cilvesinden

ayrılığı koy yana
unutulur da gider
unutursun zamana
unutulur da gider

neden sordum kendime

gitme diyorum
üşür titrek sözcükler
yarımca kaldı
gitmek miydi acıtan

gözlerin nemli

gömdüğün umuduna yüreğine yaldızı
fesleğene kokuya dolunca bir başına
gelir geçer ayrılık uzağına çömdüğün
yaşına akmasın hiç gülüşüne aldanıp

iki yakandan biri gelseydi bir araya

bakmadığın yer
ısınmışta ter atar
esine değer
fırtınalara batar

yırtılan söze

bir çığlık kaynıyor içimde deli
doru taylar geçti sellere deme
poyraza değince ucumda yeli
doğru aylar geçti yıllara deme

arka sokaklardan gelişine dur

deniz dalgası çarpa
maviliğinde süze
hırçınlığından sarpa
kaviliğinde güze

dokuz doğura izi

fısıltısız bir gece
güz çarpıntısı yüreklerde
izleri çarpık sarılıkta
yoran bir sürem

izi çizi olmadan tinine doldum

yitik zamanın
bilinmezliğindeyim
kör bir noktada

sarpa saran yol
umarı ha var ha yok

düşe yaprak dalına
bahar dolar salına
bağlamamın teline
sallanır yar alına

dün ağlıyordu hani