Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kış buz gibiydi
tam takım giyinmişti
iç karartınca

ayazlı poyraz
yakıcı bir fırtına

sev/sevda/sessizlik
içindendir/dışına vursa
umarsız mı kalır/sessizce kalışında
yakmazda sanıyorsunuz

sus/üstü/çizilse

son yaz yağmurlarında
kor ataşlardayım
sevginle üfleyebilseydin
sinene sarabilseydin
bir şeyciğim kalmazdı

gözde yağan yağmurda
neden susturulmuştum
yalnız sokak çamurda
ki unutturulmuştum

özlem uzak ve sıcak

gülün dalında
yeşil yaprak
duru berrak
güz serini fesleğen
yapracığı buruna değen

gülüşün kaldı
günün bitse de unut
unutamayız
sürüklenirken bulut

sular akarak

gül/güle
gülene/güle güle
gülü bülbüle/gülebilseydi gül
güle güle bülbüle/gülse yüzüne gülsuyu
gülsün gülce güle gülceye/gülcüye gülcülere gülüşüne

çık ortaya saklanma
gecenin karanlığında
ay unuttu görmedi mi
güne başladın mı hemen

gün boyu olacak

gam kuşandı her yanım
ayrılık değmeden gel
taşındı dondu kanım
sayrılık eğmeden gel

umudumu tükettim

gizemli ay ışığından
gecenin karanlığına
daldı birden ateşle
kızarıyordu ucundan

sallanıyorken buluta