Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

vurgun dibe bakışın
tutamadım gözünü
yorgun gibi yakışın
yutamadım közünü

tutamadım gözünü

hüner
gerceği gırmektir
duyumsamaktir

alışmak zor
ayak parmağın ucunda

ateşin alı
fırça ucundan çıktı
anzerin balı
dilin ucundan çöktü

tozlu pembeydi

gölü hisarı
yaramış mı yaramış
kelebek konmuş

gönlün kirinde
arınmış mı arınmış

dal olmadığımadır
yılların gerisinden
odun niyetinedir
vuruşu berisinden

gülücüğüne tuzak

koktu karanfil ezilmişliğim incecik
ışık içinde gülüşlerin
kucağımda serpintileri
mutlusun ya yeter
yoktu ay parlağında gencecik
aşık arasında gelişlerin

el varmaz yazmaya acı çökünce
kol atılmaz olur yıkımda olur
gözünden sızmaya nice dökünce
sal atılmaz olur yıkımda olur

ocaklar yıkılır ciğer bağından

yürekten:
efeyim der övünürsün
alanlarda görünürsün
bre ozan sen kör müsün
benden özge yiğit mi var

ayaza duran sürem
alışmış alıştırmış
anla dönüşür kürem
çalışmış çalıştırmış

sensizliğinden uzak

düşlerime demledin
üşüdü dağım taşım
gözlerime nemledin
yaş idi ak gözyaşım

duvar oldu karşıma