Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kendime özge yaşadım
kalanda yitende benim
bir akşamdan boşadım
yalanda bitende benim

incilerim dökerdim hep

düşer yaprakları dağılır
anılarda anımsananlar
yorgun hüzünlerde
sararır seviler
sevi yorulur
güzde

kellesi düşen başak
dağılır çiğnendikçe
gökyüzüne dek taşak
yığılır gönendikçe

uzanan kollarıma

mavi gökyüzlü
asmanın çardağında
salıncağınla
bir göz evde yaşıyor

ay pırıltısı

can yakabilir misin
kendi canında bile
san takabilir misin
kendi sanında bile

betimsiz imgelerin

kendi mi yazmıştı
kendi yazgısını
neden karaydı
gece karasında

kendi mi bozmuştu

kendimi sürgüledim
duyarlılığım yerinde değil
kapalı kutu muyum
açıldığımı da bilmem
açılmadığımı da

tersine esen yelden
kendimi bulabilsem
gersene desen dilden
kendimle olabilsem

her gidişinde düşer

gezinirken sokağı
kendine geldi ani
izlenirken şakağı
kendine geldi yani

içinden okyanusu

kime görüne tasa
ona bayram ırağı
öne yaylanan asa
çoğaltırsam firağı

soğuduğuna hava