Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çakmak taşı göz
gidecek gibi bakar
veda ezen söz
gece ilk karı döker

çok üşümüştük

elimin içi
karıncalandı yine
gördüğüm kâbus
yüreğime yürüyor

ay pencereme

özden gelen sesini
yüreğinde tut düşü
sözden kaçar esini
yağan kariyle üşü

aralama dudağın

erki ele alan güce doluyor
sözü özde olsa değişinedir
ağzını suyunu uca salıyor
özü özde olsa yağışınadır

evindeki işi tutarsa çarşı

kanıksamışsa
içer suyu beğenmez
atasında bul
seçer soyu beğenmez

ekin yolmamış

şakayığına bakınca
sevi dilinde yakmalı
su kayığına sakınca
sevgi ilinde bakmalı

sonundan ayak izine

evet özlüyorum onu
yelli yelsiz kaç akşam üstü
uçuşur gülüşün alkol gibi
gül kokulu tayda

kır kahvesinde soğukladığım anı

dalgaların savurduğu anı
unutabilir miyim
boyuma yakın dalga aşacak sandım
yatınca götürdü kıyıya doğru
oyun gibiydi

oynama benimle felek
bahçende güle açarken
duvardan astığım elek
iteğim tülden saçarken

umuduma boz bulanır

oynanan oysun
yazıldı oynanmasın
aç kalan doyun
bal badem banmasın

konuşur eli