Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

alkımı taç olsa çocukluğunda
baharınla şehir yıldızı kayıp
kırılan dalına çubukluğunda
ah arınla sihir kırmızı sayıp

neşe dolu geçer yazınla kışta

git
doğru
beynimin
içinden geç
boynumu büküp
kanırtıp kamburun

alkımlı giyinmiştin
rengarenkten olası
salkımlı değinmiştin
ah ahenkten dolası

döşünü döver saçın

Çıkamamış yokuşu
Sevmez değiş tokuşu
Maşallahı hak etti
Ankara mavi kuşu
.
Ateşinden düşünce

Pencerede duruyor
Saatini kuruyor
Yanmış tutuşur deli
Suyuna el vuruyor

Gelir dedi gelmedi

Derdim nedir dedim de
Bana güldü kedim de
İçimde yanar ateş
Yakmadı ki değdim de

Mani yazmak ereğim

Bucağında anarım
Kucağında kanarım
Bir kerecik gördüm ya
Ocağında yanarım

Bacılar yanmayası

sarpa sarınca
iki dudağın ucu
kelebekledir

alma yalnızlığına
gecene gündüzüne
dalma dınızlığına
ovasından düzüne

ağlayabilseydi ah

gecenin sonunda mı
ay sinik dağ ardıma
şayağı donunda mı
hay sınık bağ derdime

geçmişe donatmadım