Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

inicinim bir kez değdi telime
paramparça olmuş dilimde
dar gelir canı boğazından
sözün bitişiğinde umarsız
çekip gidebilseydim ah

çekip gitmesi bile
özgür kılar yüreği
özündeki hep hile
o yankılar yüreği

yırtılan resimleri

bildiğin alışkanlık
üzerinde yalpalar
ildiğin çalışkanlık
üzerliğe salpalar

hoşluğu kokusuna

biraz seher serinlik
çekilmez sıcaklardan
kör kuyuda derinlik
çekilmez bıçaklardan

çam kokusuna düşsem

elimden tespih gibi
çekersem dağılırsın
kaynıyor teşbih dibi
çıkarsam dağılırsın

istanbul gözlerinde

ben
deme
önceden
bencilliğe
benci olursun
bendeki benine

sarılınca can havliyle
karardı her yön
derin uçurumlardasın
elini uzat
çeken olur belki

kuş sesinde yürek
öttükçe çeker beni
alacakaranlıkta
duydukça çeker beni

kumrular gibi

daldı göz düşe
çevrenin çizgisinde
kendi düşüne
uzanacak ellerde

yüreğine sun

arkanda gelen emet*
anlayıncaya geçmez
yıllardan ince demet
sonlayıncaya seçmez

gül çayı başkanında