Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

iç içe halkalanıp
yangınlarda kül olan canlarla
çoğalıyorum
kalemine mürekkep
teline tezene
şiirine sözcük sunuyorum

tabanı nasır tutmuş
vurma kendi kendini
aynı yola yolcuymuş
vurma kendi kendini

toplumcu düşünürmüş

vuracak sanma
yağmurlu bir gündeyken
rahmete doysun
kurban olduğum toprak

duracak sanma

acı poyraz eser şimdi
kulaklarıma dek kızarır tenim
talandır şehir
herkes sinmiştir bir yerlere

sen duymuyorsun

her yerde her zaman gül
mutlu olmayı beklemeden
mutluluk gülüşünde gizdir
ayağı almadık taş olmaz
başına da her iş gelebilir

gece gündüz gezine
yabanda yazısı var
acır dümdüz sezine
babanda yazısı var

sözcüğü derinlikte

yabanicedir
ellerindeki dalın
ya anicedir
ya yerindeki balın

tini tininde

yabanıl davranışın
utancı yansıyordu
hükmü yok sevi çığlığında
umudun sanrısı mıydı

yabancı kalmış

kaç gecedir yok
uykusuzluk özlemi
sen olaydın ah
uyku tadı gizemi

gecenin bile

büyük usta aziz nesin anısına

güneş altında her söz
denmiş der aziz nesin
geceye kalmış ceviz
kırıp kırabildiğin