Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

iklimlerinde
gökyüzü serinliği
inadı inat

gül çehresinde
gülücük derinliği

savaşım ile
gıcır kıyamet yürek
dolaşarak hep
kumsalda olsa gerek

göz göze gelip

yalnızlığında
karlı yollardan gelen
çocuk oyalan

düş ülkesinde
kasabanın kıyısında

yoksun
sırtımda kambur
varlığında
inliyor tambur

yalnız gecelerde

koptuğu an külrengi
yüzünde kalan resim
öfkeden alt üst dengi
sığmadı kısık sesim

soluduğu yüzden tik

ola ki uslanır bulut
ıslağa doyurur belki
ağladıkça beni unut
hıçkırığını duy yelki

duru bir esinti esen

sahraların serabı
suya kandırır beni
özlemle damla abı
çaya döndürür beni

fısıltıdır kulakta

tümceler kaldı anlamları olsa da
tine yansıyan yürekte iz koyanlar
heydin gölgesi karaya boyanamaz
akın üstüne şahin hanelçi dostum

füme bulutlar bizi hepte tutuyor

kılıçtan keskin
sahi neyin peşinde
devingen eskin

çokça beklendi
sahi kimdi peşinde

yel bakışlarında
türkü de dinlenmez
esrir nota yükü türkü
düşlerde sancılanan

kararmış gökyüzü