Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gelenin kırkın çıktı
yüzünde gülücüğü
yenin çarkın açıktı
düzünde gülücüğü

gece yarıdan düştü

*gülce*

gel-git dinmeden
dalgaların denizde
kıyı sussa da
bulutlu sevdanızda

gül dökülmüş üstüne
gül kokulu analar
korktu bu sabah
yastığı ıslak
gözleri nemli

gülü sevince
çokça zaman geçmede
ten diken izi
saçağı yüreğinde

ben toprağınım

ateşi söndüren güç
birden harlatır yine
onu bir kalemde geç
döner kendi köyüne

sen kim sevileni kim

gücenesin delice
savrulası göğüne
es esebildiğince
kavrulası öğüne

dalda iri gözüne

güç geciktiği zaman
parmakları zorlanır
masalı bırak aman
ırmakları porlanır

duyanları toplansın

nerde bostan tarlası dönerken
ere kol atanlar uç ucuna gelir

dünyanın en temiz suyuymuş
kahverengi akıyorken geceye
suyu da uydurmuşlar yalana

zor
soru
zoruna
gidecekse
soracak mısın
ömre düşen yazı

gücünle yetinirken
gücü yetene ceza
gözüme yekinirken
gücü yitene eza

yaylada akşam olur