Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

uslanmadık hayta
denizdeydi tayfa
inat rengine hayat
açıyor sayfa
ağlasam hıçkıra hıçkıra
kirpiklerimden ineceksin

gözyaşların akmasın
gülsün kestane gözler
ateşlerden çıkmasın
yürekten canım özler

açık gönül kapısı

eylülle dökülmeğe başlandı güz
bahçelere gazel doldu dümdüz

ısındın mı hiç aynadaki yüreğinle
mola verilince kaldın mı süreğinle

güneş bakışınla
erit yüreğimi
soluğunda yelle
üfür uçur beni

dol geceme

ateşi söndüren güç
birden harlatır yine
onu bir kalemde geç
döner kendi köyüne

sen kim sevileni kim

gücenesin delice
savrulası göğüne
es esebildiğince
kavrulası öğüne

dalda iri gözüne

güç geciktiği zaman
parmakları zorlanır
masalı bırak aman
ırmakları porlanır

duyanları toplansın

nerde bostan tarlası dönerken
ere kol atanlar uç ucuna gelir

dünyanın en temiz suyuymuş
kahverengi akıyorken geceye
suyu da uydurmuşlar yalana

zor
soru
zoruna
gidecekse
soracak mısın
ömre düşen yazı

gücünle yetinirken
gücü yetene ceza
gözüme yekinirken
gücü yitene eza

yaylada akşam olur