Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kaşığı eksilmeden
değişen ne olacak
gözyaşını silmeden
yağışında dolacak
ayrılık kol gezinmesinde
fesleğen kokusundan acır

fesleğen kokundu tütüyor şimdi
yarpuzuna keskin karanfilince
iğde daldan çiçek tutuyor simdi
dağlardan filiskin laleden ince

tutamla yol getir menekşeleri

tahtanın enserinde
çerçevesiyle asmış
resmi durur serinde
ol hevesiyle basmış

şiir akmış gözünden

kararıyordu gece
suskunluğunda nice
kuş sırçaya düşünce
seni bırakamam ki

zemheride estirdi

ayrılık ölüm değil
seni bırakamam ki
çıdamlarım hep çoğul
seni bırakamam ki

üveyik kanadına

ne anardı ne andı
özlemine dayandı
eylüle çözülürken
sevdalıya da yandı

peteğinde sarıyla

bayramıyla geldi hüznü
kapıları kapandı dere yanından
aniden geldi sanki içime üşüdü
yelini savurdu usulden

ılıklığı geçti esenin

eylül derken
geldi hızıyla geçti
üşümedim hiç
eskiden nasıldı sor

üşürdük erken

yel tepesinde
kanatları yakılmış
uçurtmaların

çık çıkabilirsen içinden
maviler karartılmış
sen ben umurunda mıyız
göğü çekmişler tepelerine

yık yıkabilirsen yükünü