Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaşaması zorluğun
ürpertir hoşluğuna
aşaması morluğun
serpil nahoşluğuna

uzağından yakınca

ayaz kalan yanımızdın
yaşanırmış aşk naz ilki
gözden yaş sildi acıdın
kuşanırmış kurnaz tilki
yüreğinden sökebilsen
gözlerinden dökebilsen

ayağına su
başına gök değmeli
acı doğrayıp
taşına yok delmeli

sen geldiğin an

ayağında çorabı
karaca zeytin gibi
yalnızlığın şarabı
zehir nikotin gibi

ayağında yemeni

gelmez miyim hele de
ayağından dörtnala
gülmez miyim güle de
ayağından dörtnala

düşüverir mi damdan

senin ayak altı gezdiğin yerde
ayakaltı olduk bezdiler benden
yükseğinden çıktı altın değerde
ayakaltı olduk bizdiler tenden

akşamında gece sabaha teksin

ayaklarına çıdam
yürümüşsün hüzünle
umudu bana gıdam
hem sazınla sözünle

sayfada ahtı dikip

şu
gelen
geceden
sessizliğe
daldığı anda
el alem uykuda

ayak sesine durdum
kapıya varır sandım
baş ensesine vurdum
demektense usandım

türküler dokunuyor

ayak seslerinden duy
parlayacak ellerden
barut kokusunda huy
küfleşecek dillerden

ayak süslerinden say