Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dökülüyor
daldan düşen yapraklar gibi
hüzünlerim güze
öze
ey canım gülüm cemrem sevdiğim

gün alır boy ölçünü
uzandın sere serpe
orman tutar göçünü
parmağındaki şerpe

kurduruşuna bakın

sen olaydın
çıldırırdın bu karanlıkta

ocak başında
dededen kalma idare
yalpalanırken alevinde

mutlanır kişi
gülü sevilenince
hüznüyle üzgün
uzun yol gülücüğü

sarıl gündüze

sen aklıma düştün
bal kaymak gibi
tadında gülüştün
sana doymak gibi

yaylanın elası

ters yüz sevgiler dindi
fark edilinceye dek
can yüreğine bindi
fark edilinceye dek

dışı güler iç ağlar

tanıyanların azaldığı yerde
yaşamışsın fark edilmezsin
hani yanların sızladığı derde
yaşar mısın fark edilmezsin

mutluluğun tersine döndüğünde

yalan dünya dedikçe
ezberimden bozdular
haram helal yedikçe
az berimden yozdular

vefasızlık diz boyum

solgun gülün başında
düşen ayak altında
ezgiler ciğer yakar
taze toprak taşında
düş gölgesi serinliğinde
yalnızım yine içim kıyılır bilsen

konuştukça dil
fırın küreği gibi
büyümez ki hiç

konuştukça gül
kokusunu dökmez mi