Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

topalım aksağım kör karanlıkta
uyanıp yanmışım özlemin tüter
incinir yaprağın dal bir anlıkta
yanıp boyanmışım acısına atar

ülker vurgununa nohut evinsiz

ne diye çekersin nazına akıp
her boyayı kattı alına baksa
hediye dökersin sazına yakıp
tığ oyayı battı dalına baksa

sözüne güvensiz yalanı sever

düne onulmaz derdi
dediğinde haklısın
üne sunulmaz sardı
dediğinde haklısın

içtenliğime yandım

düştüm sevi od'una
kül oldum yana yana
koca çeşme suyuna
çöl oldum kana kana

yağsız tuzsuz aş oldum

uçuğuna patlayan
ateş parçası düşer
çocuğuna atlayan
ateş parçası şaşar

yüzü yüzüne baka

buğulu billur sesleriydi yani
çocukluk çağlarımızda kalan
anımsanır mı serseriydi tanı
çocukluk çağlarımızda kalan

ardına bakmadan geçerken

hüzün dudağında
gülümser gözlerin

karelense kanatlanan can
karede kalsın üveyik
kanatılan heyecan

sözüne döner mi sağlama alan
dereden indiğim taşlara çalma
özüne söner mi bağlama çalan
nereden sindiğim başlara alma

gülüşünde tutsak üşürdü ayaz

sözcüklerin akıştığı an
sözcüklerim gelmedi henüz

trafik durdu
doldu yollar
çöktü sanal ağları

Saksılarda saklayın beni
Kimsecikler görmez duymaz
Hâlbuki bu güzel saksılar
Dünyanın en aydınlık yeri