Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

beden özgücü sıktı
söz dökülmüyor yere
viran eyledi yıktı
söz dökülmüyor yere

vurup vuruşa doldum

abartısız sarkınca
güzü gelişle gider
tenin artısız kınca
düzü gelişle gider

elin elde değilken

tarla tepkili kesek
toz olunca tırmığa
elimin ucu tümsek
az dolunca tırmığa

tırnaklarımla hiçten

çiçek kokusuna tazecik bahar
yanındaysa yarin otursun emi
esnedikçe döker incecik zahar
yanındaysa yarin otursun emi

gündüzüne gece düşler yaşatır

kimi varsıl kimi yoksul
karada yüzenimiz var
kimin hakkı kimde kalır
bell’olmaz düzenimiz var

taş nasıl konur tekere

kayboldu bakışında duruluk
gülüşünde gamzelerin
yalın duruşun
durgunluğun

yüreğinin sessiz atışlarında

sesimi düşürdüğüm
yerde kaldı umudum
bilemedim kördüğüm
nerde kaldı umudum

güneşten aldı rengi

bugün ankara da
çıra gibi güneş var
hareketlilik yok
yüzüncü yıl mahallesinde
umutlarım daha gür

daldım maviye yeşilliğinde koştum
yundum mavide yeşilliğe uyudum

yeşil mavi al salıncak sallanacak
olasıya dal mavilik allanacak

kardelenlere aydınlık gece
yıldızlara uykularda demlenmiş
an yokluğunda başı dönmüş
yüreğimde tepserir yorgunluğun

gelincik tarlalarında seslice