Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kini doldurup
dalın ucuna asın
beni kaldırıp
gül sevisine basın

hiç yakarmadan

tarla tepkili kesek
toz olunca tırmığa
elimin ucu tümsek
az dolunca tırmığa

tırnaklarımla hiçten

çiçek kokusuna tazecik bahar
yanındaysa yarin otursun emi
esnedikçe döker incecik zahar
yanındaysa yarin otursun emi

gündüzüne gece düşler yaşatır

kimi varsıl kimi yoksul
karada yüzenimiz var
kimin hakkı kimde kalır
bell’olmaz düzenimiz var

taş nasıl konur tekere

ekte kinli oklardan
serim duran durana
o tekinli yoklardan
terim vuran vurana

tavınla dövülmüşse

eridi zaman
avucumda kar gibi
dağlandı yürek
yıkıldı duvar gibi

iri gül açtı

yalnızım boşluktayım ürkek
sevda dallarıma konana dek
kıvılcımlanıyor sevi yüreğimde
alevleniyor dalga galga imde
tutkuyla boşalan ter üzerimde

eylül sancılı
ve soğumağa başla
sıcaktan kaçıp
bir kuş vur iki taşla
hem sevinç hemi hüznü

abartısız sarkınca
güzü gelişle gider
tenin artısız kınca
düzü gelişle gider

elin elde değilken

kayboldu bakışında duruluk
gülüşünde gamzelerin
yalın duruşun
durgunluğun

yüreğinin sessiz atışlarında