Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kini doldurup
dalın ucuna asın
beni kaldırıp
gül sevisine basın

hiç yakarmadan

soğudu su
saçaklarda buz sıralı
güneş
bulutlardan çok uzak
soğucak

yörük kolanı gibi uzan
alına al dala dal yazın
yığılmış bir köşeye
yumağını sarardı zaman

maviliğinde tutun

sokaklar boş hoşça kal
ayaz yağdı şaşırdık
şakaklar kırçıl sakal
beyaz değdi kaşırdık

kaçmaya inat uçun

sorgudayım sorun sorunlarımız
yarında mı bugün demi dünde mi
torudayım torun torunlarımız
derinde mi yükü damı bunda mı

beden özgücü sıktı
söz dökülmüyor yere
viran eyledi yıktı
söz dökülmüyor yere

vurup vuruşa doldum

yokuş aşağı yavaş
bayıra koşar adım
pilav fasulye lavaş
hayıra coşar tadım

güller açsın rengârenk

yokluğun içinde doğmuşum
biri abi biri aba
üçü geride altı kardeş
bir ana bir baba
bir at bir eşek
bir oda bir ahır

diz çöküp divan önünde
yazıyorum masa da yok
söz döküp havan çanında
çözüyorum tasa da yok

dağlar başı duman kaplı

küllükte otuz yıl yananı
onbeş yıl sönende buldum
otuz yılında cananı
yıllardır sinemde duydum

kaç şiir yazıldı saymadım