Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yokuş aşağı yavaş
bayıra koşar adım
pilav fasulye lavaş
hayıra coşar tadım

güller açsın rengârenk

yokluğun içinde doğmuşum
biri abi biri aba
üçü geride altı kardeş
bir ana bir baba
bir at bir eşek
bir oda bir ahır

diz çöküp divan önünde
yazıyorum masa da yok
söz döküp havan çanında
çözüyorum tasa da yok

dağlar başı duman kaplı

yanık beden
geride izi kalan
acısı yanında
yandıkça yanan

yanık yürek

sacı kızışan tavda
hamur tükendi gitti
geçineceği anda
ömür tükendi gitti

dosta ağır taş ata

toprağın sıcaklığında
ılımakta deniz
solumakta yıldızların seyrimesi
yol almakta sevgi gemisi
küçücük bir fidana

unutmak
kolaymış meğer
anımsanmazsa eğer

unutmak
akılda kalan

beden özgücü sıktı
söz dökülmüyor yere
viran eyledi yıktı
söz dökülmüyor yere

vurup vuruşa doldum

bir an konuşulmazsa
us yoksa hesabında
önkoşul koşulmazsa
sus yoksa adabında

usulca sıyrılınca

susadım
seviye
su
susuz
olmuyor