Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gökyüzüne yıldız serdin
ay ucumda masal anlat
sonsuza kaynağı derdin
avucumda masal anlat

suskunluğa dolar yıkım

leblebi avucumda
kuruca ve taze
ağzımda eriyor
kalem içi bitiyor
yazmam bitmiyor

yağışsız havada
çelikliyle leydi
tur atmazlarsa
gün batmazdı

efesaza gelirlerdi

duyguların yalazı yüreğimde yandırır
acıdığından deniz acımadığından dağ
kor ataşta bulanır viraneye dolan bağ
bahçesinde filizler sevdaya uyandırır

gözlerine yansıyan sevecenlikte körpe

ne aradığımı bilsem
kolayca bulacağım
aklıma gelmez bir türlü
ne idi aradığım

ne aradığımı bilsem

ne ederim ne de derim
ne elimde ne de dilimde
ne gülüşüm ne kederim
ne bülbülde ne gülümde

sarkan yaşam düşten düşe

yüklendim derdimi yürür giderim
ne alan var ne satan neylersin
pirelendi uykum artar kederim
ne kalan var ne çatan neylersin

yoksulluk başımda yanay çıra

nicesini gördüm nice
döküle döküle geldi
büyülenmiş devce cüce
döküle döküle geldi

yurt tünedi kanadında

bağımızı kavurdu
sağımıza oturdu
sazın teline vurdu
bağrımıza oturdu

aramızda yersizdir

küskün kalınca yaşama
saçlar erkenden ağardı
bir dalınca ihtişama
güneşler benle doğardı

sensiz gezindim dolaştım