Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karnı bahara dönük
içi yemyeşil gider
yağrnı ahıra çönük
içi yemyeşil gider

ne olsa fark etmez hiç

ne olmuş
ne olmuşta
ne olmuş
o olmuşta
bu olmuş...
yuvarlanan taş

uzattım ellerimi
iki gözüm gülmedin
tozuttum yollarını
iki gözüm gelmedin

kovaladı yıl yılı

hüzün dolu gece
ince sessizlik
yapa yalnız cıbıl
kala kaldın mı

hüzün dolu yürek

çölde gölgeli adem
kırık düşü kaldırır
yolda öfkeli adam
kırık şişi daldırır

yürek yandı kanadı

yanım boş anam köyde
kırık kalbin onulmaz
kanım kaynar ne fayda
kırık kalbin onulmaz

oğul kız yetiştirmiş

kanada değince yüz
dayanmalı korkudan
kurtulmalı kuşkudan
şaşkınlığa küçüğüz

tanıdık dostu nerde

karanfili budamadan
susuz koyup kuruttun mu
koca herifi güdemeden
öksüz yetim duruttun mu*

karanfilce kokar mısın

kar
lapa lapa yağarken
sevinirim
yüreğime gün doğar

erkenden kalkarım

karabulut üstümüz
karabasan acıyor
amerika dostumuz
dara kısan ocuyor

önümüzü göremedik