Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

boş değil gönül tahtı
değen yanar kor olur
kararmış kara bahtı
değme sunar mor olur

ateş yanarsa duman

okul güzel bir yuvadır
içinde çocuk olunca
her türlü derde devadır
verdiğin insan alınca

dost olur bilene hepi

çizdi mi ressam
çocuğun dediği resmi
mavi pembe sarı
ve beyaz

beyazı dağlar başına kondur

hüzünlü iç çekişmelerin kök saldığı yerler
tan ağartısında uzayan sessiz gölgelerin aldırmadığı yerler
yüreğim düştüğü izdüşümlü yerler

bugün geldiğince yarında aynı gelecek
dakikanın ardından dakikalar geliyor

yok yere estirilen
fırtına biçilirken
derince kestirilen
sırtına açılırken

harman zamanı

onulmaz derde düştüm
kapanalı kapılar
acıyla yandım piştim
kapanalı kapılar

çölden çöle sürüdüm

yanıcı bir öpücük
sıcak bir sarılma
yalnızlanan yüreğim
birlikte çarpsa
iki kumru sevecenliğinde

ne diye çekersin nazına akıp
her boyayı kattı alına baksa
hediye dökersin sazına yakıp
tığ oyayı battı dalına baksa

sözüne güvensiz yalanı sever

topalım aksağım kör karanlıkta
uyanıp yanmışım özlemin tüter
incinir yaprağın dal bir anlıkta
yanıp boyanmışım acısına atar

ülker vurgununa nohut evinsiz

yiğit olan yeğin gider
sağın solun oluncaya
dost harmanı yığınına
çağın yolun doluncaya

cırnağından kanatınca