Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bilirim seni
kimseye benzemezsin
urbanı dikenin yok
ipini sökenin yok
kirini dökenin yok

dağları aşam
kavuşam
yere düşem
sıvışam

beyim paşam

düşümü sakladım
akalan karpuzunda
bir kara çekirdeğe
toprak ana
gülümsemekte
bostan tarlasında

kıyısına selam götüren seher yeli
balıklar niçin ölmektedir
dinlerim yoldan geçerken
çalıya çaltının konuştuğunu
neden kararırsın çalı
kanlan canlan biraz

namık cem'e ithafen
sancılı gurbeti siz yazmışsınız
namık cem yazar elbette
acılara gebelenmişseniz
hasreti içinize cızmışsınız
yaralı özleyen namık cem

salındı
bir damla su
ucunda
kadife tüylü yaprağın
gözü körolası

darılamadım da darılamam ki
sarılamadım da sarılamam ki

daha da beklerim gelecek diye
yüreğimden derin delecek diye
bir çırpıcık yırtıp silecek diye

sorgudayım sorun sorunlarımız
yarında mı bugün demi dünde mi
torudayım torun torunlarımız
derinde mi yükü damı bunda mı

soğudu su
saçaklarda buz sıralı
güneş
bulutlardan çok uzak
soğucak

yörük kolanı gibi uzan
alına al dala dal yazın
yığılmış bir köşeye
yumağını sarardı zaman

maviliğinde tutun