Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kor gözlerin baktığı yer
yangın yerine dönüyor
özlemlerin aktığı yer
yangın yerine dönüyor

güzel bahar akşamında

depreştirmeden
yediverenli acı
yarı yalnızlık
çekilesi çileyi

berekete dök

Efe'ye Methiye




Komşu köyde bir pınar

gecenin canı
yandıkça sevda közü
güne doğacak

öz duyumlarım
istemlerim çatışır

ay ışığına
özlem duvar olunca
yumdu gözünden

neden korktular
sesin savar olunca

türküler bilir
türküleri söyleriz
güle oynaya
türküleri söyleriz

aldığım soluk

alacakaranlığından
gelişimledir yüceye
alaca yaranlığından
delişimledir heceye

mayasına bozulası

paslı yüreğe kilit
bitmez çile bu sevda
dert çok kalmadı ümit
bitmez çile bu sevda

atı saldın terkine

yelle kusar tenine
ayazlaymış gibisin
bakarsın ketenine
beyazlaymış gibisin

zülfün teline bağım

dilsiz ağzım öpüşür
gölgesine pay düşer
yıldızlarla tepişir
halkasına ay düşer

ana damarına kan