Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sen ankarada
ben burada
bu gece yalnızım
ve sensizim

karabasan gibi

tanışalım küsmeden
sıvanmadan dereye
danışalım esmeden
kıvanmadan saraya

sora sora hısımı

soluk almak ta zor
bilerek ölümün ardından
sona kalan dona
arda kalan derde kalır derler

umarsız kayıyor yaşam

boşuna mı beklersin
kapanmış kapı ardı
sonuna ne eklersin
yapınmış hepi pardı

salkımsöğüt suyuna

tutkunuysa yağmurların
susuz yazda kavrulur kır
hep öptüğüm dudakların
okşadığım cep tam takır

hava soğuk mu soğuk
tezek dumanı kokan
nemli ıslak ve boğuk
tezek dumanı kokan

çocukça oyundayız

umudumu yel üfürdü
biri tutsa dedim içimden
yangında küllerini
denizlere serpsem mi

ah çektikçe ırmaklar kurusa

uzaklarda ararken
yaşayan buluverdim
kozaklarda yararken
taşıyan buluverdim

hambatlılar birlikte

yarim güldü
al gülüm kızardı
yeşillendi bahar
gülü gamzeledi kuşun ötüşü
dere şırıldadı

dışarda kar yağıyor
çadır kentler ayaz soğuk
buzu yere değiyor
viraneler beyaz boğuk
yüreğim buruk bu akşam
hüzünlendim nere baksam