Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tavını buldu tohum
ısındı kökleri
yeşerdi gün alnacında kıvrıla kıvrıla

ekinler dalgalanır gönüllerde
seher yellerinde

aydınlık şehrin
kara gözlüsü
yarim
gel çıkalım
eller içine yan yana

ölürsem köyümün sinliğine gömün
dört sürem yeller essin
toprak olsun örtüm başka şey koman
pet cüruf alimünyum deterjan olmasın

kırlangıçlar savrulsun ilkyazlarda

“yıllar boyu yan yana
bir yastığa baş koyduk”*
sımsıcak mutluluğa
can dostluğa düş kurduk

hiç durmadan didindik

bağla bahçe bitişti
tezden buldun ayrılık
çağla gökçe yetişti
özden doldun ayrılık

kereme su vermemiş

soluk almadan henüz
ardı ardına geldi
soldu sarardı beniz
ardı ardına geldi

soluk almadan daha

dışarda kar yağıyor
çadır kentler ayaz soğuk
buzu yere değiyor
viraneler beyaz boğuk
yüreğim buruk bu akşam
hüzünlendim nere baksam

soldurulmaz yaşamak
delikanlı çağında
yakışır mı kaşımak
delikanlı çağında

köklü bitki yolmasın

düş

düş düşü

düş düşü düşüver

bir gün gelecek
doğacak güneş
yığacak sinemize
ısınacak içimiz

adım atışımız