Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dağlıyor sevda ateşi
camdan geçen seher
yorguna düşen düşlerimiz
tazeliyor korkuları

ağlıyor hüzünle

dalından tomurcuk uç verir çağlar
güneşin gerekser aldanmadan hiç
sevdası damardır yürekten bağlar
geceden dinlenir budanmadan hiç

dolunay gülüşten çiçekler patlar

gözlerden akan yaşı
yatar iken sordun mu
dizdiğin sabır taşı
biter iken sordun mu

gönlüm şen şakrak neşe

en kolayın sormadan
yol verilmesin demek
kimseciğin yormadan
sunduğun sulu yemek

baş

payanda olmaya ne gerek
yeni baştan sıvanacak kollar
deşilecek yara
düşülecek düşlere
analar bebelerine süt tutsun
ağlamasın yalınayaklılar

ten salsa yazgı ırmak
başarmağa sallama
kalemde lâli kırmak
yaşarmağa çullama

mutluluk için herkes

gecesine beş kala
sessizliğine dala
adam oldu olalı
kendine yeli sala

sabahı yorgunluğu

çirkin dastarı
çok mu güzel gösteri(r)
sanki astarı

salınışından belli
giyinmiş allı pullu

gözyaşlarım
yıldızların söndüğü odalarda
damla damla
damladılar dünyaya

gözyaşlarım

ıhlamurun kokusuna
doyulandı süreminde
yaprağının dokusuna
oyalandı püreminde

hangi ağaç yiyişmişti