Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir taşı döşemiş oluğundan ak
yol boyunca keyif çelebilirsem
şeker şerbeti süz suluğuna bak
bir billur kupa ver gelebilirsem

gecede gündüzde yari bekleyen

üzüm veren bağ gibi
üzüyorum kendimi
maden yüklü dağ gibi
kazıyorum kendimi

yaram çoktur derinde

sabah namazına er
umudunu kesmedin
çıkıp gelse fark eder
bir kerecik küsmedin

üzüldüğümü gördün

yanımda değilsen bile içimden çıkar mısın hiç
karasevdalıysa bile yalanına göz yumamam
nedenini bilebilsen sol yanıma baş koyamam
canımdan içresin hâlâ acımdan sıkar mısın iç

düşle gerçeği seçersem yanımda bulurum belki

ten salsa yazgı ırmak
başarmağa sallama
kalemde lâli kırmak
yaşarmağa çullama

mutluluk için herkes

çirkin dastarı
çok mu güzel gösteri(r)
sanki astarı

salınışından belli
giyinmiş allı pullu

gecesine beş kala
sessizliğine dala
adam oldu olalı
kendine yeli sala

sabahı yorgunluğu

payanda olmaya ne gerek
yeni baştan sıvanacak kollar
deşilecek yara
düşülecek düşlere
analar bebelerine süt tutsun
ağlamasın yalınayaklılar

adam oluşuna tav olana bak
tuttuğu altında kaybolup gide
damı doluşuna av alana bak
tuttuğu altında kaybolup gide

sokak ortasında tartaklayana

yersizliğin gönlümde
yandın kül oluncaya
kırmızıydı gülümde
sandın kul oluncaya

gelecekten yaslandın