Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşünmekteyken
sevda derilen bağda
buğulu sesle
yanıyor ateşinde

pınar buz gibi

gidişin dağa taşa takıldığın dalına
kalanları aslına hanesine kenarsın
olanların faslına söylesene yararsın
dökülünce ataşa gülün tutan çalına

divaneye tarasın pişmezidir koruna

anıda kalan
eski bir resim köyüm
yeşile değen
fırçada koyun kuzu

uçar leylekler

yaşamın konuğuydu dünyanın hücresine
üşüyordu kendinden sesin yankılanırken
bir eğlence değildi sürgünlerde paşamın
yakılanırken sevda gönlüne göre buldun

omuzları göçerken sonsuzluğa susanmış

sevda kına kokulu
göz yaşında okulu
yüreğime sokulu
seni bırakamam ki

ayak altı ezildi

içerisi kalabalık
söyleyeni dinliyoruz
tonmayısteri yabalık
uğultuya vınlıyoruz

genç yaşta bağlama çalıp

kömür kokusuna dal
yağmura dolar gece
ömrün avlusuna sal
ıhlamura yar hece

anılarda yoklaşsın

sin üzeri ot salın
yellenirken üşürsün
kara toprağa alın
ellenirken düşürsün

gördüğümüz yalanı

arda kalmıştım
yüzüm suyunda bulanıklık
sen nasılsın canım
güzelliğin içimde acıyan
bin hüzün çöktü içime

yıllar öncesinden beklediğindi
gelmedi yolundan fidan büyüdü
aylardan yaylardan eklediğindi
eskidim çulundan ağaç büyüdü
yıllardan tozandın teklediğindi