Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

göklerde yıldız üşürse
biri rest çekip göle düşürse
bende salkımsöğüt dallarına
bakıp düşürür müyüm kollarımı

birileri dağlardan aşırsa

çağ yaşamak mı
beş saat boğuşmak mı
sarmalayan kim
var olsun güzel uyku

tin yumuşadı

anıda kalan
eski bir resim köyüm
yeşile değen
fırçada koyun kuzu

uçar leylekler

sin üzeri ot salın
yellenirken üşürsün
kara toprağa alın
ellenirken düşürsün

gördüğümüz yalanı

kömür kokusuna dal
yağmura dolar gece
ömrün avlusuna sal
ıhlamura yar hece

anılarda yoklaşsın

yaşamın konuğuydu dünyanın hücresine
üşüyordu kendinden sesin yankılanırken
bir eğlence değildi sürgünlerde paşamın
yakılanırken sevda gönlüne göre buldun

omuzları göçerken sonsuzluğa susanmış

sevda kına kokulu
göz yaşında okulu
yüreğime sokulu
seni bırakamam ki

ayak altı ezildi

içerisi kalabalık
söyleyeni dinliyoruz
tonmayısteri yabalık
uğultuya vınlıyoruz

genç yaşta bağlama çalıp

çiçeğin eteğinden
sevisiyle tutuşan
becetin iteğinden
sevgisiyle atışan

baharın ılıması

arda kalmıştım
yüzüm suyunda bulanıklık
sen nasılsın canım
güzelliğin içimde acıyan
bin hüzün çöktü içime