Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ağladığına
yetinebilir misin
dağladığına
tutunabilir misin

özlediğine

çeksem miydi kafayı
köşede sızıp kalsam
kökle koca kofayı
neşede bozup alsam

sensizliğin olmuyor

atma taşın boşa, işe yarasın
koyasın üstüne yükselinceye
katma kışı aşa, kaşık arasın
doyasın üstüne yükselinceye

eli dert görmesin yerime sarıl

üşüdüm iliğimden
ateşim sönünceye
ışıdım dileğimden
geriye dönünceye

yorgan altı gecesi

gün doldu eteğine
hiç ısınamadın mı
gelmişse ayağına
içten tanımadın mı

telli dede görmedi

yanar günün ortasında
sıkıntısı caba
sokakları gürültülü
tinini unutmuş kişiler
etini mi sürüklüyor
ağaçlı yana geçip

seni çoğalttım düşümde
oldukça kocaman
korktu gözüm
yüreğimde is

ömrümdeki kis

sarılınca ömrü dağılan düşe
kadında unutur varlığını da
belki bir öngörü dalar gülüşe
tadında unutur yarlığını da

öylesine yaşar dese kimseye

seviye sevilenmeye
gelse sana
andan kirden
yalnızlığından arınarak
unutma emi
bağışla içinden geçenleri

feleğin kırdığı kolun kanadın
onaracak usta cana nerdesin
uğrasın istedin yolun çenedin
kanıracak usta cana nerdesin

dizinde dayanır asalık değnek