Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sonunda geldim ya
gerisi gam değil
kokunu özlemişim
sarılayım bir yar

toprağın ayrı

şeytanı dürten
şeytana üne razı
tanı insanı
zehir eder kirazı

boşlukta gezen

gelecekseniz akşama doğru olsun
güneş batarken kokun tinime dolsun

güneşe değer ufuktan kaybolmadan
güzelliğinde sevda alı solmadan

uçuklamış dudağı gecenin
kulağında uğultusu
ayrılığında ışır gözleri
burgacın içinde kıvranır
ıslanmış suya dönmüş

hep uyanmalısın karakışında
güneşi süzülsün kirpiğini kırp
hep dayanmalısın bırakışında
tanışı büzülsün kirpiğini kırp

dumanı başında karlı dağları

arınmış kirinden
ıslanmış ten
eylül yağmurlarına
biriken

alnımın yazısına

öz varlığım kördüğümü
burgacında kazıyorken
söz yarlığım gördüğümü
top tacında yazıyorken

ensesindedir soluğu

kışkırtan bir esinti güne doğardı zaman
yıldızlar terk edişin dağlardan ötesinde
deniz uyur uyanık duyguların fışkırtan
ketesinde katığım ağca çökelek mordan

gece güne demesin liman yükte kurtula

süremlerden yazdan ırak
umarsız hüzünlere dolup
yürek yangısında düşler
benliği kaplamış duygular
ritim bozukluğu yaşanır
kıştayız

korkuyor nedense
söylemem istenmiyor
yüreğim tutuşacak gibi
için içine sığmazken
kıvrılır köşede çocukluğum