Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sapan taşına bakar
gider birden katılır
değdiği yerde yakar
bir yamadan atılır

ayrıklığından bellim

nereye sığar
engin sevgilerin
doğada var olmadan
doğaçlama yaşar mı

dile dizebilir miyim

martılar dolaşıyor tepemde
özgürlüğünü arayan
bir simide tutsak edilmiş
vapurlar çevresinde çığlıkları

avuçları yanıyor

uzakların yakın eyledi yolu
kimseciklerini göremediğim
gönüllerinle mi umuda dolu
türkülerini de deremediğim

dünyayı uladı sevgi kuşağı

varlığına güvenmesin
karalaşıp bağlasın mı
vara yoğa övünmesin
yaralaşıp dağlasın mı

haberinde kalacaksın

yalnızlığından bıktım
varlığın yeter bana
sırılsıklam ıslaktım
varlığın yeter bana

çığlıklarımda martı

apapaktı kuş
sevip savurduğumuz
uçtuğu yokuş
yürek kavurduğumuz

birkaç günlük an

uzuna uyumadan
altın dişin göstere
suyun kurumadan
ellerde bir testere

gülüşü bile başka

ide ğ'sini düşürmüş dalından
düşünce suskun
bolkesecilere alan
ve de yanlış anlaşılanlara kalan

ide incecik sızı yürekten gelen

pişman olduysan
sararıp ta solduysan
tümce dolduysan
yanıyorsan içinden

geç kaldım sayma